Rozengeur en Maneschijn

Click here for the English version!

Wanneer hou jij het meest van jezelf? Wanneer kan jij alles van jezelf accepteren, precies goed zoals je al bent? Hoe vaak moet jij aan jezelf bewijzen en dezelfde vragen stellen voordat je het daadwerkelijk aanneemt De meeste mensen verstoppen zich maar al te graag achter allemaal verscheidende maskers, filters, fillers en botox-lijken in levende lijven. Zombies van de digitale slagerij oftewel de moderne brandstapel waar we elkaar kapot gooien met reels en memes in plaats van rotte tomaten. Het moet zo perfect mogelijk gemaakt waardoor de ander zich zo laag mogelijk moet voelen, zo lijkt het haast wel.Een bezoekje aan de plastische chirurg of de gelaats slager is sneller gemaakt dan een periodieke controle bij de tandarts. En laat me je even verlichten, die controle is vele malen belangrijker dan die verjonging of verfijning van je huid, muchos importantos zelfs.

Dagen en nachten kan ik mezelf totaal de grond in boren, omdat ik er niet uit zie als een of ander model waar weliswaar alle oneffenheden worden weggewerkt.

Maar ik laat me het liefst juist zien als ik me down, depressief en diep in de put voel.

Wellicht niet het meest ideale plaatje maar het is wat het is.

Het leven is rozengeur en maneschijn en ook diarreelucht en te lang in de zon kijken zodat je vanzelf blauw begint te zien.

Alsof we allemaal geen stink ontlasting hebben, soms geen zin hebben om te flossen of met die irritante ragers ons tandvlees te onderhouden,

en iedere dag naar de sanitaire voorziening gaan om ons lichaam te ontdoen van alle afvalstoffen is net zo belangrijk als het onderhouden van onze mondhygiëne.

Én toch is het verbazingwekkend een taboe onderwerp.

We laten toch allemaal scheten en boeren, of is dat teveel mannelijke energie?

Ik geloof dat dit gewoon een natuurlijk proces is, maar goed wat weet ik, ik weet eigenlijk helemaal niks en ik heb vooral geen idee.

Het avontuur van het verlagen van mijn cortisol gehalte ging ook niet zonder val of stoot.

Een veel voorkomend fenomeen bij velen.

En tijdens dat avontuur, begon ik eindelijk mijn eigen lichaam steeds meer te begrijpen.

De signalen die ik telkens negeerde omdat het een taboe was om erover te spreken waren clear as day, en de antwoorden lagen precies voor of onder mijn neus.

Vertragen, landen in het moment, vooral niet teveel meer ‘moeten’ van mezelf.

Kijken, voelen en diep in de buidel tasten waar het dan iedere keer weer fout zou gaan.

Die verantwoordelijkheid voor mezelf nemen wat tevens voor iedereen in mijn omgeving een letterlijke verademing was, want mijn humeur was vaak om van te genieten (niet dus) met hoofdletter g.

Ik was notabene pilates instructrice, en nog kon ik tegen mezelf zeggen, het kan beter, die buikspieren mogen gedefinieerder, die bil en been spieren wat optimaler.

Nu kan ik rustig zeggen, fuck dat kleine vetbultje op m’n bovenbeen wat maar niet weg wilt gaan, welkom bij de club van mijn vernieuwde lichaam waar ik rust mag ervaren en van mezelf kan houden, perfect imperfect, heerlijk. Welkom, grote bovenarmen met wat extra vet, zodat ik niet met de hoogste windkracht buiten weg zal waaien, ook al zei iemand tegen me dat ik meer mijn armen moest gaan trainen.

Welkom, oude littekens, melasma in het gezicht van twee zwangerschappen, welkom, welkom, welkom en wees vooral niet perfect en zoveel mogelijk aanwezig zodat je anders bent dan de rest.

Zodra ik klaar ben met werken, mijn kroost heb opgehaald van school en weer binnen in mijn veilige stulpje ben, gaat die heerlijke pyjama aan in combinatie met m’n paarse badjas en bijpassende paarse sloffen, alsof ik op de cover van de laatste slaap editie van Vogue sta, perfect, precies zoals ik mezelf het allerliefste heb.

Warm en comfortabel. En zo houd ik het meest van mezelf.

Zodra ik een week m’n kroost niet bij me heb en ik ook nog mezelf mag trakteren op een dutje, kan m’n dag niet meer stuk. Rust en vrede in de tent, en mijn lichaam. Alles wat teveel wordt in mijn al te drukke bestaan, laat ik los, en kan ik niet meer gebruiken.

Dat loslaten was een groot deel van mijn nieuwe begrenzing.

Nee durven te zeggen tegen alles en iedereen die over mijn grens van vrede en rust gaat.

Lang genoeg ben ik aan de schandpaal genageld omdat ik er te lang over deed, om te rouwen, verdriet te hebben, mezelf los te maken van het perfecte plaatje, in je kracht of het licht gaan staan.

De duisternis en de pijn zal ik altijd met liefde met me mee dragen, wat ik maar al te graag uit door middel van klederdracht en accessoires.

Wilt niet zeggen dat mijn innerlijk zich in constante rouw of verdriet bevind, in tegendeel zelfs.

Ik laat me niet meer zeggen wat ik wel en niet moet doen, want zo heeft ieder zijn eigen proces, net zoals gevonden en aangenomen coping mechanismes.

De een koopt zich ziek aan spullen die hij/zij niet nodig heeft, bezig blijft totdat het lichaam zichzelf helemaal uitput, wegrennen van conflicten, terwijl de ander zich gek probeert te lezen door zo intelligent mogelijk over te komen.

En ja al die machismes ken ik allemaal, want ieder patroon wat je herkent in een ander is een proces wat je bij jezelf ook gaat tegenkomen.

Voornamelijk het loslaten heb ik nog veel moeite mee, maar gaat met de tijd beter.

En ik gun mezelf die tijd, alle tijd die ik daarvoor nodig heb.

Niemand anders gaat immers mijn leven overnemen, het pad bewandelen zoals ik dat gedaan heb, mijn kinderen en mezelf naar bed brengen en in leven houden zoals ik dat doe.

Het mag meer in balans zijn en dat doe ik graag met veel water/thee drinken, m’n gezonde lifjes en lafjes, minder caffeine, niet meer te roken, maar ook nog steeds met chocolade, limburgse vlaai (stiekeme favo) en kaas, met mate zodat ik nog steeds van het leven kan blijven genieten.

Want oh oh wat vinden we er allemaal wat van en iedereen heeft overal een direct antwoord op zonder gewoon een keer te luisteren naar wat iemand eigenlijk écht te zeggen heeft, zonder direct een goed bedoeld advies te geven, maar andersom wordt het wél vaak verwacht dat we onuitputtelijk space holden en een ander de ruimte geven, zonder te oordelen, om gewoon even te mogen kotsen en te ademen.

En al die oordelen, die verhalen die ik mezelf heb wijs gemaakt, daar ben ik helemaal klaar mee. Jij jouw gedoe, en ik het mijne.

Ik hoop nu zelfs dat ik niet aan jouw maatstaven voldoe.

Laat mij maar overheerlijk anders zijn dan de rest van de maat-schaappij.

En ik hoop ook dat jij zelf ooit op een dag heerlijk jezelf mag zijn, dat je heerlijke stink scheten zult laten, keihard het alfabet kan mee boeren, dat je met de deur wagenwijd durft jouw afval stoffen durft te dumpen, zo vals mogelijk meezingt met een van je favoriete liedjes onder de douche of in de auto met de ramen open, zonder er een schaamte gevoel bij te krijgen, want who cares.

Het proces van los laten en los maken, is zeer zeker niet gemakkelijk,

maar wel heel bevrijdend, en vooral heel leuk.

Ik kan het iedereen aanraden. Er is niks mis met jou, dat eerst “gerepareerd” moet worden voordat je van jezelf mag houden.

Die pijn, het verdriet, die onzuiverheden horen bij jou en maakt jou al helemaal heel.

Het perfectiebeeld is geen waarheid, maar een geconditioneerd oordeel, een verhaal een illusie, een culturele afspraak.

Je hoeft niet altijd productief, emotioneel stabiel, sociaal vaardig, ambitieus, zelfverzekerd en intelligent te zijn.

In tegendeel, het siert je, als je bescheiden blijft en ontspannen bent.

Vraag jezelf eens af, wie is deze stem die tegen mij zegt om aan het ideaalbeeld te voldoen?

Is het een aangeleerde norm, een geconditioneerd verlangen van een ander? Wie profiteert er nou werkelijk van?

Oefening:

Schrijf voor jezelf op:

-Dit heb ik geleerd van …

-Het helpt mij wel/ niet omdat …

-Ik mag kiezen of ik dit blijf geloven

Deze bewustwording is jouw eerste bevrijding.

Perfectie verdwijnt niet door erover te praten maar door te ervaren.

Kies 1 kleine actie per dag die niet perfect is:

- een appje zonder herschrijven

- iets posten of delen zonder uitleg

- stoppen terwijl het “nog beter” kon

Na afloop:

- wat gebeurde er écht?

- werd ik afgewezen?

- of bleef de wereld… gewoon draaien?

Jouw zenuwstelsel leert: Ik ben veilig zonder perfect te zijn.

Zelfliefde komt niet doorat je jezelf overtuigt dat je geweldig bent maar doordat je stopt met jezelf afwijzen.

Dat is een proces, met terugval en dat is meer dan oké.

roses and moonlight

When do you love yourself most?

When can you accept everything about yourself, exactly as you already are?

How many times do you have to prove yourself and ask the same questions before you actually accept it?

Most people are all too happy to hide behind all sorts of masks, filters, fillers, and Botox-treated corpses in the flesh.

Zombies of the digital butcher shop, or the modern funeral pyre where we slay each other with reels and memes instead of rotten tomatoes.

It has to be made as perfect as possible, so the other person has to feel as low as possible, it almost seems. A visit to the plastic surgeon or facialist is quicker than a periodic checkup at the dentist.

And let me enlighten you: that checkup is far more important than rejuvenating or refining your skin—muchos importantos, in fact.

I can spend days and nights completely crushing myself because I don't look like some model whose imperfections are indeed being smoothed away.

But I prefer to show myself when I'm feeling down, depressed, and deeply depressed.

Perhaps not the most ideal picture, but it is what it is.

Life is all roses and moonlight, and also the smell of diarrhea, and staring at the sun for too long makes you turn blue.

As if we all don't have stinky stools, sometimes don't feel like flossing or maintaining our gums with those annoying interdental brushes,

and going to the restroom every day to rid our bodies of all the waste is just as important as maintaining our oral hygiene.

And yet, surprisingly, it's a taboo subject.

We all fart and burp, don't we, or is that too much masculine energy?

I believe this is just a natural process, but well, what do I know? I don't really know anything, and I especially have no idea.

The adventure of lowering my cortisol levels wasn't without its ups and downs.

A common phenomenon for many.

And during that adventure, I finally began to understand my own body more and more.

The signals I'd constantly ignored because talking about them was taboo were clear as day, and the answers were right in front of me.

Slowing down, landing in the moment, and especially not having to force myself to do so much.

Looking, feeling, and digging deep into my pockets to figure out where things would go wrong every time.

Taking responsibility for myself, which was also a literal relief for everyone around me, because my mood was often enjoyable (not so) with a capital "A."

I was a Pilates instructor, after all, and I could still tell myself, "It could be better, those abs could be more defined, those glutes and leg muscles could be a bit more optimized."

Now I can confidently say, "Fuck that little fat lump on my thigh that just won't go away, welcome to the club of my renewed body where I can experience peace and love myself, perfectly imperfect, wonderful." Welcome, big upper arms with a little extra fat, so I won't be blown away by the strongest wind, even though someone told me I should train my arms more.

Welcome, old scars, melasma on my face from two pregnancies, welcome, welcome, welcome, and above all, don't be perfect and be present as much as possible so you're different from the rest.

As soon as I'm done with work, have picked up my kids from school, and am back inside my safe haven, I put on those lovely pajamas, combined with my purple bathrobe and matching purple slippers, as if I'm on the cover of Vogue's latest sleepover issue—perfect, exactly how I like myself best.

Warm and comfortable. And that's how I love myself best.

As soon as I don't have my kids with me for a week and I can even treat myself to a nap, my day is perfect. Peace and quiet in the tent, and in my body.

Everything that becomes too much in my overly busy life, I let go of, and I can no longer use it.

That letting go was a big part of my new boundaries.

Daring to say no to everything and everyone who crosses my line of peace and tranquility.

For long enough, I've been pilloried for taking too long to grieve, to grieve, to detach myself from the perfect image, to stand in your power or the light.

I will always carry the darkness and the pain with me with love, which I'm only too happy to express through clothing and accessories.

That doesn't mean that my inner self is in constant mourning or sadness; quite the opposite.

I no longer let others tell me what to do or not to do, because everyone has their own process, just like their own found and adopted coping mechanisms.

Some people buy themselves sick on things they don't need, keep busy until their body completely exhausts itself, run away from conflicts, while others try to read themselves crazy to come across as intelligent as possible.

And yes, I know all those machismo tendencies, because every pattern you recognize in someone else is a process you'll encounter within yourself as well.

I'm still struggling with letting go, but it's getting better with time.

And I give myself that time, all the time I need.

After all, no one else is going to take over my life, walk the path like I have, put my children and myself to bed, and keep them alive the way I do.

It needs to be more balanced, and I like to do that by drinking plenty of water/tea, my healthy little things and little things, less caffeine, no smoking, but also still with chocolate, Limburg pie (my secret favorite), and cheese, in moderation so I can still enjoy life.

Because oh, oh, what do we all think about it, and everyone has a ready-made answer for everything without even listening to what someone really has to say, without immediately offering well-intentioned advice. Conversely, it's often expected that we endlessly hold space and give others space, without judging, to just puke and breathe.

And all those judgments, those stories I've told myself, I'm completely done with them. You have your stuff, and I have mine.

Now I even hope I don't meet your standards.

Just let me be wonderfully different from the rest of society. And I also hope that one day you'll be able to be wonderfully yourself, that you'll let out those deliciously stinky farts, that you'll be able to belch the alphabet loudly, that you'll dare to dump your waste products wide open, that you'll sing along to your favorite songs as off-key as possible in the shower or in the car with the windows down, without feeling ashamed, because who cares?

The process of letting go and letting go is certainly not easy,

but it is very liberating, and above all, very enjoyable.

I recommend it to everyone.

There's nothing wrong with you that needs to be "fixed" before you can love yourself.

That pain, that sadness, those imperfections are part of you and make you completely whole.

The image of perfection isn't truth, but a conditioned judgment, a story, an illusion, a cultural convention.

You don't always have to be productive, emotionally stable, socially adept, ambitious, confident, and intelligent.

On the contrary, it suits you if you remain humble and relaxed.

Ask yourself, who is this voice telling me to conform to the ideal?

Is it a learned norm, a conditioned desire from someone else?

Who really benefits from it?

Exercise:

Write down for yourself:

- I learned this from…

- It helps me/doesn't help me because…

- I can choose whether I continue to believe this.

This realization is your first liberation.

Perfection doesn't disappear by talking about it, but by experiencing it.

Choose one small action per day that isn't perfect:

- a text message without rewriting it

- posting or sharing something without explaining it

- stopping when it could have been "even better"

Afterward:

- what really happened?

- was I rejected?

- or did the world… just keep turning?

Your nervous system learns: I am safe without being perfect.

Self-love doesn't come from convincing yourself you're great, but from stopping to reject yourself.

That's a process, with setbacks, and that's perfectly okay.