My dirty little secrets – a tell all story time

Click here for the English version!

De reis van mijn leven, vol persoonlijke groei en nieuwe inzichten, werd mij verteld, toen ik aan de opleiding familie & systemisch opstellingen coach begon. Leren om zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor mijn zelf gemaakte fouten, die uitmondden in wervelwinden aan catastrofes die op dat moment mijn hele leven hadden overgenomen. Mijn reputatie was aan flarden gescheurd, er werden de gekste verhalen verteld, op het moment toen ik bekend maakte aan mijn vrienden en familie kring dat ik een punt achter mijn toenmalige huwelijk had gezet. 16 jaar samen waarvan 6 getrouwd. Drie prachtige hummeltjes, een enorm groot groeiend imperium aan een bedrijf. Alles weg. Niemand zag het aankomen.. alleen ikzelf, wist de bitter zoete waarheid, die ik jaren verborgen had gehouden.Ik was de boosdoener, de kinderen de slachtoffers, mijn ex partner het ritueel. Het verhaal, mijn verhaal, de boosdoener, de vloek. Het masker kwam af, en de meeste vloeken worden mogelijk alleen verbroken gebaseerd op een kus van ware liefde, die vervlogen was.

De liefde was voor mijn gevoel al jaren weg maar ik bleef doorgaan, om het te fixen, om te helpen en schoot in een overlevingsvorm, om het perfecte plaatje te onderhouden. Zodat mijn ouders eindelijk trots op mij konden zijn, dat ik toch nog wat van mijn leven had gemaakt. Dat ik toch nog iets van een bestaansrecht had. Een super verzorgende moeder, loyale huisvrouw, een business boss babe, nationaal en internationaal. Wat zou een man nog meer willen zou je dan denken? Ondanks dat alles, bleef ik onzeker over mezelf. Ben ik wel mooi en goed genoeg? Zijn mijn borsten en billen wel groot genoeg? Praat hij niet stiekem met andere vrouwen zoals in het begin van de relatie? Wat maakt nou dat hij tegen me zegt dat hij de bruiloft verschrikkelijk vond en eigenlijk helemaal niet wou trouwen? Had ik dit geweten als ik niet had aangegeven, trillend op mijn benen, dat ik hier niet meer mee kon doorgaan? Want ik was niet gelukkig. Ik had namelijk jarenlang stiekem gevoelens voor een andere man, waar ik totaal niks mee heb gedaan, de gevoelens en die man. Mijn ongelukkigheid werd te groot en de overgebleven liefde steeds minder tot niets, na de heftige zwangerschappen, de bevallingen, geen erkenning, geen waardering, geen vakanties of dagjes uit, toch blijven doorwerken ondanks de risico’s voor mijn gezondheid en die van de ongeboren kindjes, om anderen te helpen, om het bedrijf draaiende te houden. Telde ik dan niet meer mee?

En op een dag, had ik de moed om alles op te biechten en die biecht kwam mij ontzettend zwaar te staan. Ondanks dat al mijn gevoelens en emoties ten allen tijden ontzettend puur en oprecht waren geweest, maar dat kon men niet zien. De agressie en de lampenkap die weer door de kamer vloog waar iedereen bij zat, werd ook niet gezien en zelfs een hand boven het hoofd gehouden. Mijn tranen kon ik niet meer tegenhouden, de angst werd te groot en schoot ik een verdediging-modus om te vluchten en weg te gaan. De trigger die ik maar al te goed kon, van het geen bestaansrecht te hebben, mijn gevoelens en emoties werden weer niet erkend en gehoord. Wanneer houdt dit nu eens op?! Per direct, en ik belde mijn moeder op of ik bij haar terecht kon voor de komende periode totdat ik mijn eigen onderkomen had gevonden. Hoe? Geen idee, maar ik ging weg en koos voor mezelf. Met een albert heijn tasje vertrok ik, want een weekend tas had ik niet aangezien we nooit ergens heen gingen voor een weekend. Bakken met geld werd er verdient, maar ik had op dat moment geen euro om mezelf te onderhouden. Het allergrootste schaamte en schuld gevoel kwam niet doordat ik had opgebiecht hoe ik me werkelijk voelde, maar dat ik mijn kinderen moest achterlaten. Want die kon ik niet meenemen. Mijn stiefvader vertelde mij namelijk dat hij niet voor de kleinkinderen had gekozen. Dus pendelde ik op en neer, om ze te zien en hopelijk niet het gevoel had gegeven dat ik ze in de steek had gelaten. Want sinds dat ze geboren waren was mama er dag en nacht, in voor en tegenspoed.

De stress had een te grote impact op me gekregen waardoor ik aan het grimmige randje van een psychose aanzat. Mijn herinneringen en verstand waren totaal weg, alles leeg geveegd als een hard drive van een computer, een reboot van mijn bios systeem. Ik wist helemaal niks meer. Wie ben ik nog? Wat is er nu nog van mij over? Ik vertelde mezelf ontelbare verhalen over versies van mezelf die ik in het verleden ben geweest, om weer terug te komen naar de overgebleven essentie van mezelf. Muziek, zang en dans waren ooit mijn eerste liefde, en waarschijnlijk mijn laatste, zoals de songtekst beschrijft. Ik kon mezelf helemaal kwijt in een digitale wereld die allang niet meer bestond.Die achtergehouden gevoelens voor de andere man die ik had, wou ik uitgesproken hebben en ook dat, kwam me duur te staan. Ik deelde lief en leed, op een manier die niet goed binnen kwamen. In plaats van een volwassen conversatie stond niet hij maar de politie aan de deur, een aantal dagen voor kerst. Ik kreeg mijn werkelijke nachtmerrie voor kerstmis, net zoals in de disney film die één van mijn favoriet was/is.Dit kon niet erger worden, of toch wel? Zoals eerder vermeld, mijn reputatie van loyale huisvrouw was in een windvlaag weg geblazen, de geruchtenmolen ging draaien.Links en rechts kreeg ik telefoontjes, appjes, berichtjes of alles nog wel goed met me ging want ik was mijn verstand aan het verliezen.Ik probeerde het niet persoonlijk op te nemen, want ik was immers toch gewoon eerlijk geweest? Ik had niks misdaan, mijn gevoelens zijn puur en oprecht en zonder kwade bedoelingen. Ik zocht naar antwoorden die ik niet kon vinden en daar nam ik geen genoegen mee. Dus nam ik het heft in eigen handen, om de beste versie van mezelf te worden, om een goede moeder te zijn en verantwoordelijkheid te nemen.Met de waarheid op zak, in mijn achterhoofd houdend, dat dit nooit maar ook nooit meer ging gebeuren.Ik mag bestaan, mijn gevoelens en emoties mogen er zijn, ik mag er toe doen, nét als ieder ander die de grootsheid van het leven mag beleven. Trillend als een rietje stapte ik het klaslokaal voor de eerste keer binnen op het Luciushof aan het oude pand nabij het klooster in Heerlen.Wat treffend dat ik hier alles opnieuw mag beleven en bij mag leren, op mag biechten, maar zo onzeker als ik was, een guppie tussen alle professionele coaches en therapeuten, de jongste van de klas. Shit.. ik zet mezelf voor schut?! De dure woorden van de Nederlandse taal waren me totaal ontschoten en ik kon alleen nog maar in Jip en Janneke taal kenbaar maken wat ik eigenlijk kwam doen, voornamelijk was ik daar voor persoonlijke groei, maar als dit de kans kon zijn om anderen te inspireren en mogelijk ook de spiegel van de diepte van hun ziel kon voorhouden, mezelf zo kon ontwikkelen dat ik dit net als hen ook op professioneel vlak kon uitwerken, dan was het dit allemaal meer dan waard. Laat ik dan maar, net als de dwaas in de tarot, het avontuur aangaan. De dood mag me halen, ik ben nergens bang voor. En dan nu… Het laatste studie blok van dit jaar, gaat over vergeving en geheimen. Toepasselijk weer, aangezien het bijna drie jaar geleden is dat ik mijn geheimen heb onthuld maar nog steeds wegmoffelde voor mezelf. In de nacht, als ik alleen ben met mijn eigen gedachtes komt de schaamte en het schuldgevoel weer naar boven. Het vertrouwen wat ik ooit had, de ervaring om ooit de liefde weer te mogen beleven zoals het hoort aan te voelen, durf ik nog steeds niet volledig toe te staan want ben ik wel goed genoeg?

Dit jaar wordt mijn derde kerst, zonder partner en dat doet pijn. Ik kan zonder maar ik wil het liever niet, maar het is oké, het was de pijn waard. Na al die ongelukkige jaren heb ik mezelf weer gelukkig gemaakt. Met het bekende van mijn tiener jaren, zoals de muziek, zang en dans die ik wél nog herken van een ware gelukkige periode uit mijn leven. Een korte periode die me herinnert dat ik me wél veilig voelde. Alles wat ik ooit vergeten was, mag ik weer opnieuw, voor de eerste keer beleven. Kan je zelf namelijk herinneren toen je een geweldig nummer voor het eerst hoorde?Dat maak ik nu namelijk mee. Ik ontdek nieuwe kennis, muziek, boeken, dingen die ik was vergeten of nog niet de kans voor had gehad om te mogen ontdekken. Ik leef voor de aller eerste keer "op mezelf" zoals ik nog nooit eerder heb mogen ervaren en ik kan intens genieten van de stilte, de vrijheid, van het alleen zijn. Zelf mag bepalen wanneer ik mijzelf met vrienden of alleen kan vermaken. Mag slapen als daar de kans voor is. Dit jaar heb ik mezelf overtuigd om naar een evenement te gaan, waar ik hoogstwaarschijnlijk die man kon tegen komen. Op het moment dat ik hem zag voelde ik een paniekaanval opkomen en ben direct gegaan. Daarna heb ik nachten niet goed geslapen omdat ik mezelf wederom kon overtuigen van mijn oordeel en verhaal over schaamte en schuld, wat weer tot slaapverlamming leidt. Maar het was daarnaast ook een enorme overwinning. Ik mag het nu loslaten, de waarheid is dat ik onschuldig ben en mijn intenties puur en oprecht zijn. Het geheim is eruit en ik heb mezelf verlost van het verdriet, wat zwaarder woog dan de schuld of de schaamte. Ik verlos mezelf van die schaamte en schuld en maak plaats voor werkelijke wederzijdse pure en oprechte liefde, die ook voor mij bedoelt is. En deze deel ik, schaamteloos, met jou, de lezer die dit leest en mijn zwaarste geheimen weet. Samen met de rest van de wereld.

Onvoorstelbaar en wat een merkwaardig verschil, iedereen kan het zien en de natuurlijke zelfverzekerde brutale leider komt weer in me tevoorschijn. Over drie maanden ben ik “gewoon” klaar met de opleiding en mag ik mezelf een schouderklopje geven, dat het me is gelukt.Voor persoonlijke en professionele groei. Gevoelsmatig zit ik op dit moment nog in September, maar het einde van dit jaar nadert en ik besef me nu meer en meer dat ik mijn zielen familie heb gevonden tijdens deze opleiding. Hoe geweldig mooi alles constant resoneert, tot in de allerkleinste details en dat ik het voel, tot op het bot, door tot aan de kern van mijn ziel, alles samen met hen heb mogen ervaren. Met tranen van geluk en trots in mijn ogen. Trots op mezelf, dat ik bepaalde patronen heb ontdekt, schaamte en geheimen heb uitgesproken, trots op mijn klasgenoten, mijn juffies, mijn goeroes. Maar het is December, en het einde nadert, het einde waarin we bijna afscheid nemen van elkaar. Mijn hart breekt alleen bij het idee al totdat ik me ook besef dat dit slechts het begin van het einde is. Ik kan mezelf helemaal gek maken met zelf verzonnen verhalen, oordelen, illusies over “hoe ik het vind, wat ik ervan denk” wat niet de waarheid is. De waarheid is, dat ik allang al heel was, ik moest alleen herinnert worden aan mijn licht.Ik mocht uit de rouw komen, het verdriet samen verdragen met hen die nagenoeg bijna hetzelfde als mij hadden ervaren, ik was niet meer alleen.Ik kon terug relativeren waar patronen generaties voor mij vandaan kwamen, ik vergaf hen die de waarheid niet konden zien, die de kans niet hadden om hun eigen dromen na te gaan, emoties en gevoelens droegen die veel te zwaar waren om alleen te dragen.Dat hoeft nu niet meer, het is klaar. En daar ga ik weer, met de waarheid op zak, met bestaansrecht, keuzevrijheid, alle deurtjes van mijn hart heb ik langzaam op een kier gezet zodat de wind de spinnenwebben eruit mag blazen.

Vandaag staken we met z’n allen een kaarsje aan, voor een schaamtegevoel maar ik stak mijn kaarsje vanochtend aan met de intentie om mezelf te herinneren aan mijn eigen licht, mocht ik het weer vergeten. Graag help ik jou, om jezelf ook weer te herinneren aan jouw eigen licht. Het pad voor je te verlichten, met die waarheid in jouw zak.Ik deel die van mij graag met die van jou, zodat je zelf kan meemaken hoe het eraan toe gaat op het “veld”. Zonder die ervaring kan je namelijk niet begrijpen of navertellen hoe het écht voelt, om weer écht te voelen. Waar hoofd en hart samen smelten om het werkelijke equilibrium tot stand te brengen.Kies voor die vrijheid, om jezelf te ontdoen van verhalen die je jezelf hebt wijsgemaakt, dat we moeten voldoen aan bepaalde protocollen om met het dagelijkse leven mee te maken.Het zijn kleine stapjes, richting die zware zucht, die je verlost van verdriet, schaamte, pijn en je de weg wijst richting de wind die met alle kleuren het liefst met jou mee waait. Die weg is niet lineair, het is vallen en opstaan, drie stappen vooruit en vier terug, maar oefening baart kunst en het wordt makkelijker om los te laten, jezelf te verlossen van die illusies niet goed genoeg te zijn.

Mijn kerstcadeautje aan jou, 6 stappen richting de vrijheid, om opnieuw te kiezen. 1. Ik voel onvrede (Welke emotie/ gevoel voel je dan?) 2. Dit gaat alleen over mij(Deze emotie/ dit gevoel kan alleen ik benoemen aangezien ik degene ben die het op dat moment ervaart, niet de ander) 3. Voel het gevoel/ of de emotie 4. Ga terug in de tijd(Wanneer ervaarde je deze emotie voor het eerst? Ga terug naar het aller eerste moment van je leven waar je dit gevoel hebt meegemaakt) 5. Vindt het oordeel/ de overtuiging(Het oordeel wat je jezelf hebt wijsgemaakt, wat jij tot waarheid hebt bekroont, waarvan jij denkt dat de waarheid is) 6. Herinner de ware waarheid(De waarheid is, je was allang al heel, zonder dat oordeel/ de overtuiging die je jezelf hebt gegeven aan die emotie/ het gevoel)

Voorbeeld: Ik voelde me jarenlang niet mooi, goed genoeg, gezien, gehoord, dat ik geen bestaansrecht had 1. Ik voel me niet mooi/ goed genoeg/ niet gezien of gehoord 2. Ik voel dat zo, iemand anders ziet dat waarschijnlijk helemaal niet zo 3. Laat de schaamte/ de pijn/ het verdriet toe wat bij mijn oordeel/ overtuiging hoort 4. Ik ervaar dit gevoel sinds dat ik geboren ben, sinds dat ik het gevoel ervaarde dat niemand voor me wou zorgen, dit letterlijk aangaf, dat niemand me hoorde toen ik seksueel was misbruikt, dat het de Surinaamse culturele traditie is dat een kind lelijk wordt genoemd en ik het werkelijk ben gaan geloven, dat ik door alle jaren heen niet gehoord en gezien werd. 5. Ik ben lelijk, ik heb geen recht om te bestaan, mijn gevoelens en emoties doen er niet toe. 6. Vergeef mezelf, dat ik ben vergeten wie ik werkelijk ben, een kind van de universele bron van de liefde, de ware essentie van mezelf, vergeef me, dat ik ben gaan geloven dat het oordeel wat ik heb over mezelf, niet de waarheid is, mijn waarde stond allang vast, en wat ben ik blij dat ik mezelf weer mag herinneren aan die echte waarheid.Ik mag er zijn.Ik kan het mijn hogere zelf altijd vragen mocht ik het weer vergeten. De feiten zijn nog steeds hetzelfde, de pijn, schaamte en alles wat ik toen der tijd heb ervaren maar nu met de waarheid op zak. Ik kijk nu weer opnieuw, met de waarheid.

“Heling begint wanneer je het ~Nu~ precies zoals het is, radicaal in je hart neemt.” Nicki van Heugten

Ik ben dol op het systemische werk. Het brengt ongeziene zaken aan het licht en biedt handreikingen om de liefde weer te laten stromen.Het is een uiterst effectieve methode die inzicht geeft in verstrikkingen die in het systeem ontstaan zijn.Helende zinnen bezit je het vermogen om tot de essentie te komen. De zin bevat veel kracht en grote universele waarheid.Een boodschap die voor iedereen herkenbaar is, waar ter wereld je ook bent opgegroeid.Sommige zinnen kunnen zo diep op de laag van de ziel binnenkomen dat er een weten ontstaat dat nooit meer losgelaten kan worden.

Langs het hart

Dat wat door het hart

ontvangen wordt,

kan niet anders dan

van kleur veranderen…

uit Zwijgend Goud - Astrid Esmeralde Klompstra

- Denk jij dat het universum fouten maakt?

- De beweging brengt meer heling dan de verklaring.

- Als we toch verhalen vertellen, vertel jezelf dan een leuk verhaal en ieder geval het héle verhaal

- Wie geen hoop heeft, heeft alles.

My dirty little secrets – a tell all story time

The journey of a lifetime, full of personal growth and new insights, was told to me when I began training as a family and systemic constellation coach.

Learning to take responsibility for my own mistakes, which culminated in a whirlwind of catastrophes that had taken over my entire life.

My reputation was torn to shreds, and the craziest stories were told when I announced to my friends and family that I had ended my then-marriage.

16 years together, six of which were married.

Three beautiful little ones, a huge, growing business empire.

Everything gone.

No one saw it coming... only I knew the bittersweet truth I had kept hidden for years. I was the culprit, the children the victims, my ex-partner the ritual.

The story, my story, the culprit, the curse. The mask came off, and most curses are only possibly broken based on a kiss of true love, which had faded.

I felt like the love had been gone for years, but I kept going, trying to fix it, trying to help, and I slipped into survival mode, trying to maintain the perfect picture.

So my parents could finally be proud of me, that I'd finally made something of my life.

That I still had some semblance of a reason to exist.

A super-caring mother, a loyal housewife, a business boss babe, nationally and internationally. What more could a man want, you might think?

Despite all that, I remained insecure about myself.

Am I beautiful and good enough? Are my breasts and butt big enough?

Isn't he secretly talking to other women like he did at the beginning of our relationship?

What makes him tell me he hated the wedding and didn't actually want to get married at all?

Would I have known this if I hadn't told him, trembling in my boots, that I couldn't go through with this anymore?

Because I wasn't happy. For years, I secretly harbored feelings for another man, which I didn't pursue at all, the feelings and that man. My unhappiness became too great, and the remaining love dwindled to nothing after the difficult pregnancies, the births, the lack of recognition, the lack of appreciation, the lack of vacations or days out, and yet continuing to work despite the risks to my health and that of the unborn children, to help others, to keep the business running.

Did I no longer matter?

And one day, I had the courage to confess everything, and that confession hit me incredibly hard.

Despite the fact that all my feelings and emotions had always been incredibly pure and sincere, no one could see that. The aggression and the lampshade that flew across the room in front of everyone were also unnoticed, and even a hand was held over my head. I could no longer hold back my tears; the fear became too great, and I went into defense mode to flee and leave.

The trigger I knew all too well, of having no right to exist, my feelings and emotions were again not acknowledged or heard. When will this ever end?! Immediately, and I called my mother to ask if I could stay with her for the coming period until I found my own place.

How? I had no idea, but I left and chose myself. I left with an Albert Heijn bag, because I didn't have a weekend bag, since we never went anywhere for a weekend. I was making a fortune, but at that moment, I didn't have a cent to support myself.

The greatest sense of shame and guilt wasn't that I'd confessed how I truly felt, but that I had to leave my children behind.

Because I couldn't take them with me.

My stepfather told me he hadn't chosen to have grandchildren.

So I commuted back and forth to see them, hoping not to give them the feeling of abandoning them. Because since they were born, Mom had been there day and night, through thick and thin.

The stress had taken too much of an impact on me, pushing me to the grim edge of psychosis.

My memories and sanity were completely gone, everything wiped clean like a computer hard drive, a BIOS reboot. I knew absolutely nothing anymore.

Who am I anymore? What's left of me now? I told myself countless stories about versions of myself I'd been in the past, to get back to the remaining essence of myself.

Music, singing, and dancing were once my first love, and probably my last, as the lyrics describe. I could completely lose myself in a digital world that no longer existed. I wanted to express those suppressed feelings I had for the other man, and that too cost me dearly. I shared joys and sorrows in a way that didn't register well. Instead of a mature conversation, it wasn't him, but the police, who showed up at my door a few days before Christmas. I got my real-life nightmare before Christmas, just like in the Disney movie that was/is one of my favorites. This couldn't get any worse, could it? As mentioned before, my reputation as a loyal housewife was blown away in a gust of wind, and the rumor mill started churning. I received calls, texts, and messages left and right, asking if everything was still okay because I was losing my mind. I tried not to take it personally, because after all, I had just been honest, hadn't I? I hadn't done anything wrong; my feelings were pure and sincere, without malicious intent. I searched for answers I couldn't find, and I wouldn't settle for anything. So I took matters into my own hands, to become the best version of myself, to be a good mother, and to take responsibility. With the truth in mind, knowing that this would never, ever happen again. I have the right to exist, my feelings and emotions have the right to exist, I have the right to matter, just like everyone else who gets to experience the greatness of life.

Shaking like a leaf, I entered the classroom for the first time at Luciushof, in the old building near the monastery in Heerlen. How fitting that I can relive everything here, learn new things, and confess, but so insecure as I was, a guppy among all the professional coaches and therapists, the youngest in the class.

Shit... I'm embarrassing myself?! The big words of Dutch had completely slipped my mind, and I could only explain in plain English what I was actually there for. I was primarily there for personal growth, but if this could be the opportunity to inspire others and perhaps also hold up a mirror to the depths of their souls, to develop myself so that, just like them, I could also work this out professionally, then it was all more than worth it.

So let me, like the Fool in the Tarot, embark on this adventure.

Death may take me, I fear nothing.

And now… The last study block of this year is about forgiveness and secrets.

Fitting again, since it's been almost three years since I revealed my secrets but still kept them hidden from myself. At night, when I'm alone with my own thoughts, the shame and guilt resurface. The trust I once had, the experience of ever experiencing love again as it should feel, I still don't dare fully admit because am I good enough?

This year will be my third Christmas, without a partner, and that hurts.

I can live without it, but I'd rather not, but it's okay; it was worth the pain.

After all those unhappy years, I've made myself happy again.

With the familiar elements of my teenage years, like the music, singing, and dancing that I still recognize from a truly happy time in my life. A brief period that reminds me when I did feel safe.

Everything I had ever forgotten, I can experience again, for the first time. Can you even remember the first time you heard a great song? I'm experiencing that now. I'm discovering new knowledge, music, books, things I'd forgotten or hadn't had the chance to discover yet.

For the very first time, I'm living "on my own" like I've never experienced before, and I can intensely enjoy the silence, the freedom, the solitude. I can decide for myself when I can enjoy myself with friends or alone. I can sleep when I have the chance.

This year, I convinced myself to go to an event where I could very likely run into that man. The moment I saw him, I felt a panic attack coming on and left immediately.

Afterward, I slept poorly for nights because I once again convinced myself of my judgment and story of shame and guilt, which in turn led to sleep paralysis.

But it was also a huge victory.

I can now let it go; the truth is that I am innocent and my intentions are pure and sincere.

The secret is out, and I have freed myself from the sadness that weighed more heavily than the guilt or shame.

I free myself from that shame and guilt and make room for true, mutual, pure, and sincere love, which is also meant for me.

And I share this, shamelessly, with you, the reader who reads this and knows my darkest secrets. Along with the rest of the world.

Incredible, and what a remarkable difference! Everyone can see it, and the naturally confident, bold leader within me is reemerging. In three months, I'll "simply" have finished the program and can give myself a pat on the back for succeeding. For personal and professional growth.

Emotionally, I'm still in September, but the end of this year is approaching, and I'm realizing more and more that I've found my soul family during this program.

How wonderfully everything constantly resonates, down to the smallest detail, and that I feel it, right down to the bone, to the core of my soul, that I've been able to experience everything together with them. With tears of joy and pride in my eyes.

Proud of myself for discovering certain patterns, for speaking out about shame and secrets, proud of my classmates, my teachers, my gurus.

But it's December, and the end is near, the end in which we're about to say goodbye. My heart breaks at the thought alone, until I realize that this is only the beginning of the end. I can drive myself completely crazy with self-made stories, judgments, illusions about “how I feel about it, what I think about it” that are not the truth.

The truth is, I was already whole; I just needed to be reminded of my light. I was allowed to emerge from grief, to bear the sorrow together with those who had experienced almost the same things as me; I was no longer alone. I could put into perspective where patterns from generations before me originated. I forgave those who couldn't see the truth, who didn't have the chance to pursue their own dreams, who carried emotions and feelings far too heavy to bear alone. That's no longer necessary; it's over. And off I go again, with the truth in my pocket, with the right to exist, freedom of choice. I've slowly opened all the doors of my heart so the wind can blow the cobwebs out.

Today we all lit a candle together, for a sense of shame, but I lit my candle this morning with the intention of reminding myself of my own light, should I forget it again.

I'd love to help you remind yourself of your own light as well. To light the path for you, with that truth in your pocket. I'd love to share mine with you, so you can experience for yourself what it's like on the "field." Without that experience, you can't understand or recount what it really feels like, to truly feel again.

Where head and heart merge to create true equilibrium. Choose that freedom, to rid yourself of the stories you've told yourself, that we must conform to certain protocols to experience daily life. These are small steps, towards that heavy sigh that frees you from sorrow, shame, and pain, and points you towards the wind that, with all its colors, prefers to blow with you. That path isn't linear; it's trial and error, three steps forward and four steps back, but practice makes perfect, and it becomes easier to let go, to free yourself from those illusions of not being good enough.

My Christmas gift to you: six steps towards freedom, to choose again.

1. I feel dissatisfaction (What emotion/feeling do you feel then?)

2. This is only about me (Only I can name this emotion/feeling because I'm the one experiencing it at that moment, not the other person).

3. Feel the feeling/emotion.

4. Go back in time (When did you first experience this emotion? Go back to the very first moment in your life when you experienced this feeling).

5. Find the judgment/belief (The judgment you've made yourself believe, that you've crowned as truth, that you think is the truth).

6. Remember the true truth (The truth is, you were already whole, without that judgment/belief you gave yourself about that emotion/feeling).

Example: For years, I didn't feel beautiful, good enough, seen, heard, that I had no right to exist.

1. I don't feel beautiful/good enough/not seen or heard.

2. I feel that way; someone else probably doesn't see it that way at all.

3. Let go of the shame/the pain/the Sadness that belongs to my judgment/belief.

4. I've experienced this feeling since I was born, since I felt that no one wanted to care for me, literally stated this, that no one heard me when I was sexually abused, that it's Surinamese cultural tradition to call a child ugly, and I've truly come to believe it, that I haven't been heard or seen throughout all these years.

5. I am ugly, I have no right to exist, my feelings and emotions don't matter.

6. Forgive myself for forgetting who I truly am, a child of the universal source of love, the true essence of myself. Forgive me for believing that the judgment I have of myself isn't the truth. My worth was already established, and how glad I am that I can remind myself of that true truth again. I have the right to be here. I can always ask my higher self if I forget again.

The facts are still the same: the pain, the shame, and everything I experienced back then, but now with the truth in my pocket. I look again now, with the truth.

"Healing begins when you radically embrace the ~Now~, exactly as it is, into your heart."

Nicki van Heugten

I love systemic work. It brings unseen things to light and offers tools to let love flow again. It is an extremely effective method that provides insight into entanglements that have arisen within the system. Healing phrases give you the ability to reach the essence.

The phrase contains great power and great universal truth. A message that is recognizable to everyone, wherever in the world you grew up. Some phrases can penetrate so deeply into the layer of the soul that a knowing arises that can never be let go.

Along the heart

That which is

received by the heart,

cannot help but

change color…

from Zwijgend Goud - Astrid Esmeralde Klompstra

- Do you think the universe makes mistakes?

- Movement brings more healing than explanation.

-If we're going to tell stories, tell yourself a good one, and at least the whole story.

-He who has no hope has everything.