Liefde is...

Click here for the English version!

Hoe eerlijk ben jij naar jezelf toe? Hoe eerlijk kan jij dan ook naar een ander zijn? Het wordt weer tijd voor een persoonlijke biecht, waardoor de lezer, jij , hopelijk ook eens even die roze bril kan afzetten of de wereld eens door mijn ogen kan bekijken. Ben je je bewust van de keuzes die je hebt, die je hebben gebracht waar je vandaag de dag staat, of wellicht de keuzes die je ouders je hebben gegeven en gegund waardoor jij het leven kan lijden wat je nu lijdt? Ben je bewust van de grootheid van je vrijheid? Waardoor je iedere ochtend zorgen-loos kan opstaan, en de dag in rust en vrede mag doorbrengen? De meeste ochtenden en avonden eindigen bij mij in eenzame tranen.Ik gun mezelf iedere dag die momenten, om het verdriet eruit te laten want dit verdriet voelt eenzaam groot, en het is aan mij om die alleen te dragen en eruit te laten.Tranen van besef, dat ik mijn vrijheid een lange tijd terug al heb opgegeven. Tranen dat niemand anders zich beseft dat ik daar zo ontzettend verdrietig van ben. Tranen dat mensen zomaar dingen zeggen zonder erbij na te denken die ontzettend pijnlijk voor mij zijn. Die reageren vanuit emotie, omdat ze zelf niet eens bewust zijn van hun eigen triggers, of wel, maar er dan niks mee doen. Alhoewel het niet eens een bewuste keus was, of dat ik eraan herinnerd werd dát ik mocht en kon kiezen, durven om ja of juist nee te zeggen.. dan waren mijn dagen wellicht vrolijker en lichter geweest.Toch probeer ik mezelf door de dagen heen te slepen met muziek, humor, boeken, kunst en de wil ergens vandaan te toveren om “gewoon” proberen te leven. Want mocht ik weer diezelfde keus voorgeschoteld krijgen, om wederom weer te kiezen, dan koos ik voor mezelf. Hoe egoïstisch dit ook voor een ander mag klinken. Mijn diepste verlangen gaat samen gepaard met mijn grootste angst, namelijk ervoor te kiezen om dit aardse bestaan los te laten. Maar dat zou betekenen dat ik mijn lieve kinderen achter moet laten en dat zal ik nooit doen. Lang heb ik gezocht naar die moed, maar de moed is om moedwillig door te gaan, voor hen, die liefde juist te ontvangen in die vrijheid. “Nee dat kan je écht niet zeggen, je hebt nou eenmaal zelf voor het moederschap gekozen!” Nee dat heb ik niet, ik deed het omdat het van me verwacht werd, omdat een ander wél een kinderwens had, en ik zelf geen idee had hoe je überhaupt een moeder moet zijn.Ik deed het omdat mijn moeder jarenlang aan mij vroeg wanneer ze nou eens eindelijk oma zou worden.Ik deed het, met de gedachte dat ik het niet alleen hoefde te doen, dat ik de angst mocht los laten om andere kinderen wel de kans kon geven om een vrolijk bestaan te leven.Zonder de constante angst, om slim, mooi en goed genoeg te zijn. De bevestiging te krijgen dat je altijd goed genoeg bent en dat agressie, angst en pijn geen goede dingen zijn om als jong kind mee te maken. Dat hoort niet “normaal” te zijn. Ik sluit mezelf liever iedere dag alleen op, zodat ik alleen kan zitten met mijn gevoelens, angsten en wensen. Ik heb namelijk uiteindelijk zelf de keuzes gemaakt om ervoor te kiezen dit leven als alleenstaande moeder door te brengen, ik gun niemand dit leven samen met mij. En daarbij.. heb ik niets anders te bieden dan de vrijheid die je wordt afgenomen. Voorheen dacht ik dat een kans op liefde voor mij nog was weggelegd, maar om heel eerlijk op te biechten, zou ik niet weten hoe. Het liefst geef ik de hoop niet op, maar ik blijf daarnaast rationeel en realistisch. Er is geen vrijheid voor mij, de prioriteit gaat naar mijn kinderen, naar mijn werk zodat ik mijn kinderen kan onderhouden en that’s it. Ik vermaak mezelf met het minimale waar ik ontzettend van kan genieten. Hierdoor zal ik ze nooit tekort kunnen doen, en ze altijd een vrije keuze bieden. Hoe pijnlijk ik het ook iedere dag vindt kan ik ondanks mijn diep gekoesterde wens, door blijven gaan. De reis om mezelf enigszins weer te vinden, was een lange reis, van jarenlange therapieën, zelf reflectie in uiterste stiltes. De conclusie die ik eruit heb getrokken is dat er altijd verdriet, angst en pijn zal zijn. Als we iedere dag toch proberen om door te gaan, heb ik daar vrede mee. Iedere trigger heb ik geprobeerd aan te gaan, te onderzoeken tot het diepste donkerste randje, waardoor ik “Nee” heb leren zeggen. “Nee” tegen alle verleidingen, Nee tegen al mijn wensen en fantasieën, Nee tegen mijn wildste dromen, Nee tegen de vrijheid die ik het liefst voor mezelf had gewild, Nee tegen iedere man die probeert mij te overtuigen dat ik de enige vrouw zal zijn, want guess what, dat was nooit zo. en ik ben te moe, om nog een avontuur aan te gaan waar mijn capaciteit en vrijheid het minimale kan zijn wat ik te bieden heb, en laten we eerlijk zijn, de lat ligt zo hoog tegenwoordig dat ik nooit goed genoeg zal zijn, en dat is helemaal oké. Laat mij dan liever alleen, zonder gezeik en gezever, zonder verleidingen, zonder de bevestiging dat ik het waard ben. Want ik weet dat ik het waard ben, ik kan mezelf in de spiegel aankijken en zeggen dat ik een mooi mens ben, zelfs na het baren van drie prachtige kinderen, zie ik er nog redelijk goed uit. Ik kan mezelf die bevestiging geven, dat ik goed genoeg ben, voor mijn kinderen. Zodat ik samen met ze kan zingen, dansen, zoveel mogelijk nieuwe dingen mag aanleren. En het belangrijkste, ze te leren hoe het is om wél liefde te ontvangen, hoe het is om wél een keuze te hebben, zich bewust ervan te worden wat de mogelijkheden zijn. Als ik mijn vrijheid daarvoor heb opgegeven, en ik weet dat mijn kinderen die keuze wel mogen ervaren.. ja , dan geef ik daar mijn vrijheid wederom voor op. Ik doe het alleen, zonder hulp van ouders of familie, zonder verleidingen, met verlangens waar niks mee wordt gedaan, met een zuiver geweten, met een kleine kring om mij heen en meer heb ik niet nodig. In de weken dat ik de kinderen niet bij me heb, trek ik me wederom terug, en dat is helemaal oké. Het simpele bestaan is voor mij weggelegd, en door alleen maar te bestaan, kan ik mijn kinderen het cadeau van de vrijheid geven, met alle liefde die ik nog bezit.

Love is ...

How honest are you with yourself?

How honest can you be with others?

It's time for another personal confession, so that the reader, you, can hopefully take off those rose-colored glasses for a moment and see the world through my eyes.

Are you aware of the choices you have made, the ones that have brought you to where you are today, or perhaps the choices your parents gave you and allowed you to live the life you live now?

Are you aware of the magnitude of your freedom?

The one that allows you to wake up every morning without a care in the world and spend the day in peace and quiet?

Most mornings and evenings end in lonely tears for me. I allow myself those moments every day to let the sadness out, because this sadness feels lonely and immense, and it is up to me to bear it and let it out. Tears of realization that I gave up my freedom a long time ago.

Tears that no one else realizes how incredibly sad that makes me. Tears of people saying things without thinking that are incredibly painful for me.

They react emotionally, because they're either not even aware of their own triggers, or they are, but then don't act on them.

Even though it wasn't even a conscious choice, or that I was reminded that I could choose, dare to say yes or no... then my days might have been happier and brighter. Still, I try to get through the days with music, humor, books, art, and summoning the will to just try to live "normally."

Because if I were presented with that same choice again, to choose again, I would choose myself.

However selfish this may sound to someone else.

My deepest desire is coupled with my greatest fear: choosing to let go of this earthly existence.

But that would mean leaving my precious children behind, and I will never do that. I searched for that courage for a long time, but the courage lies in willingly continuing, for them, receiving that love precisely in that freedom.

"No, you really can't say that, you simply chose motherhood yourself!"

No, I don't. I did it because it was expected of me, because someone else did want a child, and I myself had no idea how to be a mother at all. I did it because my mother had been asking me for years when she would finally be a grandmother. I did it, thinking that I didn't have to do it alone, that I could let go of the fear so I could give other children the chance to live a happy life. Without the constant fear of being smart, beautiful, and good enough.

Receiving confirmation that you are always good enough and that aggression, fear, and pain are not good things to experience as a young child.

That shouldn't be "normal."

I prefer to lock myself away every day so I can be alone with my feelings, fears, and desires. Ultimately, I made the choices to live this life as a single mother myself; I wouldn't wish this life with anyone else.

And besides, I have nothing to offer other than the freedom that's being taken away.

I used to think a chance at love was still in store for me, but to be completely honest, I wouldn't know how.

I'd prefer not to give up hope, but I also remain rational and realistic.

There's no freedom for me; the priority is my children, my work so I can support them, and that's it.

I entertain myself with the bare minimum that I can truly enjoy.

This way, I'll never be able to shortchange them and always offer them freedom of choice.

No matter how painful it is every day, I can keep going despite my deeply cherished desire.

The journey to find myself again has been a long one, one of years of therapy, self-reflection in utter silence.

The conclusion I've drawn is that there will always be sadness, fear, and pain.

If we try to keep going every day, I'm at peace with that.

I've tried to address every trigger, to explore it to its deepest, darkest edge, which is how I learned to say "No." "No" to all temptations, no to all my desires and fantasies, no to my wildest dreams, no to the freedom I most wanted for myself, no to every man who tries to convince me I'll be the only woman, because guess what, that was never the case. And I'm too tired to embark on another adventure where my capacity and freedom are the minimum I have to offer, and let's be honest, the bar is so high these days that I'll never be good enough, and that's perfectly okay.

I'd rather leave myself alone, without any whining or nonsense, without temptations, without the confirmation that I'm worthy.

Because I know I am worth it, I can look at myself in the mirror and say I'm a beautiful person; even after giving birth to three beautiful children, I still look reasonably good. I can give myself that confirmation that I'm good enough for my children. So that I can sing with them, dance, and learn as many new things as possible. And most importantly, teach them what it's like to receive love, what it's like to have a choice, to become aware of the possibilities.

If I gave up my freedom for that, and I know my children deserve to experience that choice... yes, then I give up my freedom again. I do it alone, without help from parents or family, without temptations, with desires that go unfulfilled, with a clear conscience, with a small circle around me, and that's all I need.

In the weeks when I don't have the children with me, I withdraw again, and that's perfectly okay.

The simple existence is meant for me, and by simply existing, I can give my children the gift of freedom, with all the love I still possess.